Czy gaz paraliżujący oznacza to samo co gaz pieprzowy?

Nie, ale w Polsce osoby  poszukujące gazu paraliżującego, poszukują gazu do samoobrony, a więc gazu pieprzowego.

A czy jest gaz paraliżujący?

Są to środki paralityczno-drgawkowe pierwszej klasy nazywane są bronią chemiczną, która działa na przekazywaniu sygnałów w nerwach i między nerwami. Takie neurotoksyny mogą przenikać i powodować poważne objawy ogólnoustrojowe, które mogą ostatecznie doprowadzić do śmierci poprzez skórę, układ oddechowy i wszystkie otwory w ciele. Takie objawy mogą powodować silne skurcze mięśni i drgawki, drżenie, skurcze mięśni, ból głowy, ból oka, zmęczenie, splątanie, lęk, napięcie, nudności z wymiotami i biegunką, niekontrolowany mocz i ruchy jelit, utratę apetytu, duszność, utratę przytomności i paraliż układu oddechowego.

Serie

W środkach paralityczno-drgawkowych rozróżnia się produkcję serii G, serii V i serii Novichok.

Seria G

Seria G środki paralityczno-drgawkowe

Seria G była syntetyzowana w czasie II wojny światowej przez niemieckiego chemika Gerhard Schrader, stąd nazwa („wyprodukowany w Niemczech”).

Nie są to trwałe związki fosforoorganiczne, które mogą być uważane jako ester kwasu fosforowego i mieć podobnej, jak w przypadku osób postronnych ilustracyjnych. Zawiera poza tabunem zamiast grupy OH kwasu fosforowego atom fluoru; Tabun natomiast zawiera grupę nitrylową.

Działanie opiera się na hamowaniu acetylocholiny, przy czym acetylocholina z receptorów nerwu będzie zapobiegać degradacji przywspółczulnemu autonomicznemu układowi nerwowemu. Efektem tego jest luka w skrzyżowaniu synaptycznym z acetylocholiną, tak zwany zespół ostrego, cholinergicznego, ciągłego podrażnienia nerwów i blokada transmisji impulsów. To są, w zależności od siły zatrucia, następujące objawy: bóle głowy, nudności, wymioty i biegunka, ból oka, zmęczenie, drgawki, drżenie, skurcze mięśni, niekontrolowane oddawanie moczu i stolca, utrata apetytu, niepokój, napięcie, dezorientacja, utrata przytomności , śmierć w końcu następuje poprzez paraliż układu oddechowego.

Ta seria obejmuje substancje takie jak tabun (1936), Sarin (1939), soman (1944), Cyklosarin (1949) i GV. W nawiasach rok produkcji początkowej.

Seria V

Seria V

środki paralityczno-drgawkowe seria V

Ta seria ma swój początek od chemika dr Ranajit Ghosh, który studiował pestycydy dla brytyjskiej firmy Imperial Chemical Industries. ICI wprowadzono na rynek w 1954 roku pod nazwą amiton broń klasy VG. Jednak uznano, że jest on zbyt niebezpieczny do stosowania jako pestycydy, ale szybko znalazł zastosowanie w siłach zbrojnych Zjednoczonego Królestwa, mimo że nigdy nie był produkowany i przechowywany na skalę przemysłową z powodu poważnych problemów w produkcji, magazynowania i nadzorowania.

Nazwa pochodzi od „zwycięstwa” („Zwycięstwo”), „Jadowity” („toksyczny”) lub „lepki” („lepki”). Tkaniny z tej serii są czasami nazywane są także „esterem Tammelina”. Lars-Erik Tammelin zajmował się dla Instytutu Badań szwedzkiej obrony badaniami broni chemicznej z czasów I wojny światowej i II wojny światowej, a także udział w badaniach od 1952 roku do V-serii.

Również są stosowane fosforoorganiczne, fosforowe gwiazdkowe –podobne do czynników biologicznych, które są bardziej stabilne i około 10 razy więcej toksyczne, w przeciwieństwie do serii G. Pozostają one w związku z tym już na polu walki, odzieży i innych przedmiotach i mogą być przechowywane dłużej, stosowane na przykład w granatach, rakietach i minach lądowych. W konsystencji są lepkie i oleiste, dlaczego wspólna nazwa „gaz nerwowy” jest myląca. Dodatkowo do znanych przykładów pokazanych tutaj, z których tylko VXund VR [1] zostały użyty militarnue, istnieją inne pochodne, mające podobne właściwości, które wywodzą się od struktury w prawym dolnym rogu, są tutaj arbitralne numerowanie.

Działanie i odpowiednie środki zaradcze są równe związkom z serii G.

Do tej serii należą substancje VE, VG, VM, VP, VR, VS i VX, a także EA-2192 i EA-3148, gdzie VX jest uważany za najbardziej znany i najbardziej studiowany środek działań wojennych w tej serii.

Seria Novichok

Niektóre przykłady serii Novichok

Novichok (rosyjski »новичок” coś jak „nowoutworzony” lub „początkujący”), to seria nowych sowieckich materiałów drażniących nerwowy, która została opracowana w latach 1970 i około 1990. Są to jedne z najbardziej niebezpiecznych czynników nerwowych, które kiedykolwiek zostały wyprodukowane, część których około 5 do 8 razy, są równie silne jak VX. Istnieje ponad sto odmian w tej serii, z których niektóre są wymienione po prawej stronie.

Działanie i odpowiednie środki zaradcze są równe związkom z serii G.

Inne środki paralityczno –drgawkowe

 

Fluorofosforan izopropylowy DFP krótkie, został opracowany w czasie II wojny światowej przez stronę brytyjską i produkowane. Został on zaprojektowany do wykorzystania jako taktyczny mieszaniny DFP iperytem. To stanie się trucizną kontakt.Rzeczywiste wykorzystanie DFP jest środek wojny nie jest znana.

Według prawa policyjnego krajów substancje drażniące służą czasem jako broń, ale też jako „pomoc w przemocy fizycznej”. Niektóre środki są dostępne bez recepty i stosowane są do własnej samoobrony.

Substancje drażniące służą również do badania szczelności respiratorów i jako część pestycydów (środków ochrony roślin) lub ostrzeżenia zapachu substancji wysoce toksycznych (cyjanku).

 

Co to jest gaz łzawiący?

Substancje drażniące to substancje chemiczne, które wpływają na funkcjonowanie organizmu ludzkiego przez drażni go. Główne zastosowania substancji drażniących dążyć do dróg oddechowych i oczu (łzawiącym). Podobnie jak wiele innych tzw. nieśmiertelna broń może spowodować trwałe uszkodzenie zdrowia lub nawet powodujące śmierć.

Substancje

Substancje podrażniające oczy

Substancje podrażniające oczy (Lachrymatoren;[1] z łacińskiego lacrima ‚łza‘) i nieszkodliwe czynniki działają, poprzez podrażnienie nerwów rogówki oka, a tym samym powodują łzawienie, ból lub powodują czasową ślepotę.

 

Dawniej często używano substancji na bazie acetonu (zwłaszcza Bromaceton) nie są stosowane dziś ze względu na ich zagrożenie dla zdrowia. Powszechne substancje drażniące to chloroacetofenon (CN) który został już w dużej mierze zastąpiony przez 2-chlorobenzylidenomalononitryl (CS) albo dibenzoksazenina (CR). Coraz częściej stosowane są substancje drażniące oko na bazie oleożywicy Capsicum (znane jako spray pieprzowy). W postaci aerozolu i armatki wodnej, składniki aktywne w wysokiej temperaturze nie parują, Oleoryzyna capscium, CS i CN w postaci aerozolu lub płynu. Czasami zdarza się, że dodawane są środki spieniające.

Substancje gazowe drażniące oko zwane gazem łzawiącym.

Substancje drażniące nos i gardło

Substancje drażniące nos i gardło i środki nieszkodliwe dla nosa i gardła oraz dla górnych dróg oddechowych. Objawy to głównie kaszel i kichanie, wydzielina z nosa, łzawienie, jak również oddziaływanie na centralny układ nerwowy, takie jak nudności, wymioty, bóle głowy, objawowe ciśnienie w uszach, utraty koordynacji. W wysokich dawkach możliwe są uszkodzenia skóry, dróg oddechowych, toksyczny obrzęk płuc, kurcze mięśni kończyn, albo chwilowa utrata świadomości. [2] Substancje drażniące nos i gardło obejmują na przykład diphenylchloroarsine i Adamsyt.

Zastosowanie

W czasie I wojny światowej, substancje drażniące takie jak (substancje podrażniające nos-gardło, takie jak pierwszy Clark 1) są stosowane w tzw strzelaniu metali kolorowych w połączeniu z gazami trującymi (difosgenem) były wykorzystywane do zrobienia skutecznego trującego gazu. Te czynniki drażniące powodują nudności i powinny nakłonić swoje ofiary do zdjęcia maski (tzw wyłącznika maski).

Formularz zgłoszeniowy

Stosowane będą substancje drażniące w urządzeniach gazowych sprayu, pociskach wystrzelonych lub wyrzucanych  (granatach), jako domieszki w armatkach wodnych i gazie łzawiącym w amunicji do pistoletów. Maski gazowe zapewniają niezawodną ochronę przed gazem łzawiącym.

 

Prawo międzynarodowe

Protokół Genewski z 1925 roku zakazał użycia środków policyjnych nie bezpośrednio do przeprowadzenia walki, w wyniku czego substancje te zostały wykorzystane w kolejnych wojnach. Konwencja o zakazie broni chemicznej w 1992 roku, jednakże zakazała wszystkich związków chemicznych, które powodują jeszcze czasowe obezwładnienie. [3] Zgodnie z Konwencją gaz łzawiący jest traktowany jako „środek rozpraszania tłumu”, a zatem jest powszechnie używany przez siły policji wobec demonstrantów. [4]

 

Jak w asymetrycznym przeprowadzeniu wojny, linia podziału między wojskiem i policją jest niewyraźna, substancje drażniące są również używane w warunkach wojennych, itp. [5]

Problemy

Nowoczesne gazy łzawiące mogą powodować duże ilości problemów zdrowotnych, takich jak niewielkie oparzenia oczu i błon śluzowych. U osób z problemami układu oddechowego (takich jak astma czy zapalenie oskrzeli), nerek lub uszkodzenia wątroby może powodować poważne powikłania.

Legalność gazów pieprzowych na świecie

Azja

W Hong Kongu gaz pieprzowy zakwalifikowany jest jako „broń” w świetle „Praw Hong Kongu”. Rozdz. 238 Rozporządzenia o Broni Palnej  i Amunicji. Posiadanie go bez zezwolenia Policji Hong Kongu jest nielegalne i grozi grzywną w wysokości $100,000 oraz pozbawieniem wolności na okres lat 14.

W Indiach gaz pieprzowy jest legalny i nie wymaga zezwolenia, nie sprzedaje się go jednak pozagiełdowo i można go używać wyłącznie w samoobronie.

W Iranie korzystanie z gazu pieprzowego jest nielegalne, używają go jedynie siły policyjne.

W Iraku gaz pieprzowy używany jest w gwardii wojskowej Stanów Zjednoczonych w celu przeprowadzania aresztowań.

Na Filipinach użycie gazu pieprzowego w samoobronie jest legalne i jest dostępny w sklepach.

 

W Korei Południowej posiadanie gazu pieprzowego jest legalne, posiadanie pistoletu gazowego wymaga prostego zezwolenia. Gaz łzawiący (obezwładniający) dostępny jest tylko dla policji i prywatnych firm ochroniarskich.

 

Europa

Policja, jak ten szwedzki policjant w rynsztunku  do zwalczania zamieszek na demonstracji w roku 2007, używa gazu pieprzowego do kontroli cywilów.

W Belgii zakwalifikowany jest jako broń niedozwolona i poza policją nikt nie może posiadać gazu pieprzowego. Jego użycie przez służby bezpieczeństwa firm transportu miejskiego jest również legalne po otrzymaniu zezwolenia od ministra spraw wewnętrznych.

W Danii osoby prywatne nie mogą posiadać gazu pieprzowego. Od roku 2008 gaz pieprzowy stał się częścią standardowego wyposarzenia policji. Decyzja taka została podjęta po strzelaninie w roku 2006 z udziałem kilku umysłowo chorych obywateli, kiedy to zginęły cztery osoby. Jednakże policja w dalszym ciągu korzysta z broni palnej tak często, jak przedtem, co przekonuje organizację wolności obywatelskich KRIM, że gaz pieprzowy nie zastąpił broni palnej, a jedynie powiększył arsenał policji.

W Finlandii podlega ustawie o broni palnej i posiadanie gazu pieprzowego wymaga licencji. Licencje wydawane są w celach samoobronnych oraz osobom pracujących w zawodach wymagających posiadania takiego gazu, np. w prywatnych firmach ochroniarskich. Chociaż Fiński Sąd Najwyższy orzekł niedawno (KKO:2010:7), że samo posiadanie gazu pieprzowego nie podlega karze, to już noszenie go przy sobie jest karalne ze względu na to, że może służyć do wyrządzenia komuś krzywdy.

W Niemczech gaz pieprzowy do obrony przed zwierzętami mogą posiadać i nosić wszyscy (nawet mniejszości). W świetle prawa gaz taki nie jest uznawany za broń §1. Noszenie go przy sobie na (lub w drodze do i z) demonstracjach może jednak zostać ukarane. Gaz o przeznaczeniu innym niż do obrony przed zwierzętami lub nieposiadający oznaczenia Materialprüfungsanstalt de:Materialprüfungsanstalt (MPA) (Instytut Testowania Materiałów) zaklasyfikowany jest jako broń niedozwolona. Dozwolona jest samoobrona, a więc również i użycie przeciwko ludziom. Gaz CS z oznaczeniem MPA może posiadać i nosić każdy w wieku powyżej 14 lat.

Na Węgrzech gaz pieprzowy zarezerwowany jest dla organów ścigania (włączając w to cywilnych członków policji pomocniczej), cywile mogą nosić puszki wszelkich innych środków łzawiących o pojemności maksimum 20 gramów. Nie ma jednak żadnego ograniczenia co do wkładów do pistoletów gazowych.

W Irlandii Garda Síochána (Irlandzka policja – “Straż Pokoju”) została ostatnio wyposażona w gaz pieprzowy w celu zmniejszenia ilości ataków na policjantów, pozostaje jednak nieuzbrojona. Posiadanie takiego gazu przez osobę inną, niż Gardaí jest przestępstwem w świetle Ustawy o Broni Palnej i Broni Ofensywnej, ponieważ gaz jest  wedle prawa bronią palną.

We Włoszech gaz pieprzowy jest ogólnie uznawany za broń, więc jego posiadanie i użycie jest nielegalne bez odpowiedniego zezwolenia. Jednakże pewne produkty (3 w dniu 14 lutego 2001) zostały dopuszczone do ogólnego użytku.

 

Na Islandii posiadanie gazu pieprzowego przez osoby prywatne jest nielegalne. Funkcjonariusze policji posiadają gaz pieprzowy w swoim standardowym wyposarzeniu.

 

Na Łotwie gaz pieprzowy w puszkach zaliczany jest do przyrządów służących do samoobrony, więc każdy w wieku powyżej lat 16 może go kupić i nosić, a pistolety gazowe może kupić i nosić bez zezwolenia każdy w wieku powyżej lat 18.

 

W Holandii posiadanie i noszenie gazu pieprzowego przez cywilów jest nielegalne. Tylko funkcjonariusze policji o specjalnym przeszkoleniu w używaniu gazu pieprzowego mogą nosić i używać go przeciwko ludziom i zwierzętom.

 

W Norwegii gaz pieprzowy jest nielegalny dla cywilów. Funkcjonariusze policji mogą nosić gaz pieprzowy, ponieważ stanowi część ich standardowego wyposażenia.

 

W Polsce gaz pieprzowy nie jest uważany za broń i może go nosić każdy. Gaz łzawiący – chemiczny  (nazywany w polskim Kodeksie Karnym „ręcznym miotaczem gazu obezwładniającego”) jest uznawany za broń, jednak może go nosić każdy w wieku powyżej lat 18 bez rejestracji lub zezwolenia.

 

W Rosji gaz pieprzowy zakwalifikowany jest jako narzędzie do samoobrony (nie broń) i może go nosić każdy w wieku powyżej lat 18. Użycie przeciwko ludziom jest legalne. OC nie jest jedynym używanym środkiem , CS, CR, PAM (МПК) i (rzadziej) CN są również całkowicie legalne i cieszą się popularnością.

 

Na Słowacji gaz pieprzowy zakwalifikowany jest jako broń do samoobrony i może go nosić każdy  w wieku powyżej lat 18. Użycie przeciwko ludziom jest prawnie zabronione.

 

W Hiszpanii zatwierdzony gaz pieprzowy z 5%  OC  jest dostępny dla każdego w wieku powyżej lat 18. Ostatnio przyjęty do użytku cywilnego, gaz pieprzowy OC (np. 22 gramowy, bez rejestracji DGSP-07-22-SDP, zatwierdzony przez Departament Zdrowia i Spraw Konsumentów).

 

W Szwecji posiadanie gazu pieprzowego jest legalne po otrzymaniu licencji na broń. Funkcjonariusze policji, strażnicy więzienni i policja wojskowa mają pozwolenie na posiadanie gazu pieprzowego.

 

W Wielkiej Brytanii „Każda broń, bez względu na jej rodzaj, zbudowana lub przystosowana do wyrzucania szkodliwych płynów, gazów lub podobnych” jest bronią niedozwoloną i podlega S. 5 Ustawy o Broni Palnej z roku 1968. Pod tę ustawę podlegają również inne rodzaje broni niedozwolonej, jak broń maszynowa i wyrzutnie rakiet, posiadanie których wymaga zezwolenia wydanego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Chociaż posiadanie takiej broni jest legalne dla funkcjonariuszy policji, rozgorzały niedawno debaty nad tym, czy udostępnić ją do użytku cywilnego w celach samoobronnych.

Ameryka Północna

Kanada

W Kanadzie wszelkie produkty oznaczone jako gaz pieprzowy, mieszanina gazów itp. lub inne wyprodukowane do użycia przeciw ludziom, są zakwalifikowane jako broń niedozwolona.

Tylko funkcjonariusze organów ścigania mogą legalnie posiadać i nosić gaz pieprzowy. Każda podobna puszka, oznaczona jako „gaz na psy” i/lub „gaz na niedźwiedzie” podlega pod Ustawę o Produktach do Zwalczania Szkodników – chociaż może ją nosić każdy, przestępstwem jest jej użycie powodujące „ryzyko śmierci lub poważnego uszkodzenia ciała innej osoby” lub szkody dla środowiska i karane jest grzywną w wysokości $500,000 oraz pozbawieniem wolności do lat 3.

 

W kwietniu 2011 twórca systemu integrującego gaz pieprzowy do domowego systemu bezpieczeństwa został oskarżony o handel nielegalną bronią. System został również zaprojektowany do instalacji w samochodach.

 

Stany Zjednoczone

 

W Kalifornii pojemnik z gazem obronnym może zawierać nie więcej, niż 2,5 uncji (71 gram) netto aerozolu.

W stanie Maine posiadanie i używanie w samoobronie wymienionych produktów jest legalne.

W Massachusetts, mieszkańcy mogą zakupić gaz obronny tylko od licencjonowanych handlarzy bronią w swoim stanie, muszą też posiadać ważną Kartę Identyfikacyjną Broni  Palnej (FID) oraz Licencję na Posiadanie Broni Palnej (LCT).

Stan Michigan dopuszcza „odpowiedzialne użycie” gazu zawierającego nie więcej, niż 10% OC w celu obrony „osoby lub mienia w okolicznościach uzasadniających użycie siły fizycznej”.

W stanie Nowy Jork gaz pieprzowy posiadać może każdy w wieku lat 18 lub wyżej, jednakże musi zostać zakupiony osobiście (nie można go zamówić pocztą lub w Internecie)  od licencjonowanego handlarza bronią  (Prawo Karne Nowego Jorku 265.20 14(a)), a sprzedawca ma obowiązek zarejestrować przeprowadzoną transakcję. Użycie gazu pieprzowego w celu uniemożliwienia funkcjonariuszowi publicznemu wypełniania obowiązków jest przestępstwem klasy E.

 

New Jersey zezwala osobom niekaranym w wieku powyżej lat 18 na posiadanie niewielkich ilości gazu pieprzowego z ilością substancji chemicznej nie większej ¾ uncji (ok. 21 gram).

 

W stanie Washington osoby powyżej 18 roku życia mogą nosić gaz do samoobrony. Osoby w wieku powyżej lat 14 mogą nosić gaz do samoobrony za zgodą opiekunów prawnych.

 

W Wisconsin gaz łzawiący jest niedozwolony. W świetle przepisów, produkty OC z maksymalną koncentracją OC w wysokości 10% i o wadze OC i składników obojętnych w przedziale 15-60 gramów są dozwolone. Jest to ½ i 2 uncje (14 i 57 gram). Co więcej, produkt nie może być zakamuflowany i musi posiadać funkcję zabezpieczającą przed przypadkowym uwolnieniem gazu. Zasięg nie może przekraczać 20 stóp (6 metrów) i musi wynosić niemniej, niż 6 stóp (ok. 2 metry). Istnieją też pewne wymagania co do oznaczeń i pakowania: nie można sprzedawać gazu osobom poniżej 18 roku życia, a na pojemniku z gazem musi znajdować się numer telefonu producenta. Musi być również zapakowany w szczelne, zabezpieczone opakowanie.

W wielu (jednak nie wszystkich) stanach, gaz pieprzowy może legalnie zakupić w różnych sklepach i nosić każdy w wieku powyżej lat 18. Wiele stanów nie określa jednak dopuszczalnego wieku.

 

Oceania

W Północnym Terytorium Australii, gaz pieprzowy jest w świetle przepisów bronią niedozwoloną i podlega Ustawie o Kontroli Broni. Ten akt prawny uznaje za przestępstwo noszenie broni niedozwolonej przez osoby nieposiadające zezwolenia i nie będące funkcjonariuszami policji/służb więziennych/celnych/obronnych.

 

W Tasmanii, Australii, posiadanie gazu pieprzowego przez osoby nieupoważnione jest nielegalne w świetle poprawki do Ustawy o Przestępstwach Policyjnych z 1935, która kwalifikuje go jako „broń ofensywną”. To samo tyczy się posiadania noży, pałek lub innych przyrządów uznawanych za „broń ofensywną”, jeśli posiada je osoba bez uzasadnienia prawnego w miejscu publicznym. Samoobrona nie stanowi uzasadnienia prawnego. Zezwolenie na używanie gazu pieprzowego oleożywicznego  posiadają funkcjonariusze tasmańskiej policji (jako część ich standardowego wyposażenia) oraz funkcjonariusze tasmańskiego departamentu sprawiedliwości (w więzieniach typu Maze).

 

W Nowej Zelandii, gaz pieprzowy jest zaklasyfikowany jako broń podlegająca restrykcji. Oznacza to, że posiadanie gazu pieprzowego wymaga zezwolenia wydanego przez policję. Funkcjonariusze policji z pierwszej linii noszą gaz pieprzowy od roku 1997, może z niego również korzystać personel zakładów karnych.